“Geceyi karanlıkta uykusuz geçirenler, umutla sabahın ilk ışıkları ile aydın-lanmaya Güneşin doğuşunu beklerler. Çünkü bilirler ki; tohumlar, doğan Güneş ile umutla filizlenecek ise, beklenen kadar “yağmur” vermese de, baharın gelmesi yakındır. Havaya suya toprağa düşünce cemreler; baharı müjdeleyen yeniden var oluşun anası, mitolojik efsane Newroz meşalesi yürekleri aydınlatması arzu edilen sonuçtur. Bilinir ki, yüreklerin ısınması kimi zaman kıvılcımlardan ateş yakmakla mümkündür. Elbette sütten ağzı da, yüreği de, yananların yoğurda temkinli yaklaşmaları haklı ve yerinde bir kaygıdır. Ancak kimi zaman hacmini zorlayan kaygılar; can yakan sonuçları meydana getiren çözül(e)meyen sorun(lar) sebep(ler) kaynaklı olduğunu görmezden gelmektir. Atalardan torunlara miras asırlık sorunlara, bu açıdan bakmak, görmek ve çözülebilir sebepleri yeni yaklaşımların ayrıntılarında aramamak/görmemek, kimi zaman paranoya gibi hastalık boyutunda olunca, çözüm kapılarını uzaklarda görmek çözümsüzlüğü yakında görmek gibi Myopi veya Hypermetropi “hastalık” kaynaklıdır. Ki bu bakış kimi zaman doğru bildiğimiz yaşadığımız yanlışları veya yanlış bildiğimiz yaşamadığımız doğruları kavrama(ma) teorik düşünme eksikliğidir. Kısaca demem o ki; zaman her şeyin ilacı ise, bu sorunun veya çözümün “tarafları” gördüğü var olan bilinenlerin yetmediği durumda gör(e)mediği var olan bilinmeyenleri niyetin samimiliği kadar aradığı, bulduğu veya bulamadığı ile başardığı veya başaramadığı kadar ama şöyle ama böyle ya tarihe yazılacaklar veya tarih yazacaklar. Dileğim o ki, hayata geçecek yeni paradigma(ların) cehennemin kapılarına kilit ağrıda, süphanda, gabarda, cüdide, munzurda, karacadağda, kaçkarda, toroslarda, kaz dağlarında, ülkemin dört bir yanını aydınlatan meşalesi, vadilerinde ırmaklar akan Cenneti olsun. Sonuç olarak niyet sorgulamadan, samimiyetine inanmak istediğim beyan edilen niyet ile yapılacaklar veya yapılması gerekenlerde resm edilecek tabloda herkesin görmek istediği; bütün “aile” bireylerinin gülen yüzüyle yer aldığı veya almadığıdır. Pirxan